BHV - BHV - BHV

Op dag 88 start het parlementair jaar. (Boy-scout)verkenner en parlementsvoorzitter Van Rompuy moest de parlementaire commissies op gang trekken en zijn partij heeft haar oog laten vallen op de commissie van Binnenlandse Zaken.

Juist.... om BHV te splitsen !

De wetsvoorstellen om BHV te splitsen kunnen ingediend worden en in theorie kunnen de Vlaamse gevestigde partijen met een gewone meerderheid die splitsing stemmen. En midden oktober in de plenaire zitting van het parlement is dat besluit dan wet.

Dat dreigement moet de Franstalige gevestigde partijen dwingen om tot een akkoord en een regering te komen op Hertoginnendal. Maar zolang er geen regering is zullen die alle truuken uithalen die maar mogelijk zijn om de bespreking van een BHV- wetsvoorstel tegen te houden: van hoorzittingen tot filibusteren. Van het inroepen van belangenconflicten tussen de gemeenschappen tot de alarmbel. Dan verkast het voorstel op de regeringstafel. Zijnde de ontslagnemende regering Verhofstadt die dan 30 dagen de tijd heeft om te beslissen. Maar het kleinste kind weet dat eens het zo ver is en eesn ere dan nog geen nieuwe regering is dat we dan naar nieuwe verkiezingen. En daar... heeft iedereen schrik van !

Dus zullen de meest acrobatische pirouettes achter de schermen te voorschijn getoverd worden om eerst hier een oplossing voor te vinden om dan een regering te vormen. BHV ! Drie letters, die net als DHL in 2005 maanden voor hoogspanning zorgden. (Boy-scout) verkenner Van Rompuy is tot maandag druk mee bezig.

Politiek is ook cultuur en cultuur is politiek. Maar via BHV maakt de
gevestigde politiek een " clash of civilisation " naar de Amerikaanse
neoconservatieven die de strijd om olie en Amerikaanse hegemonie herleiden tot de strijd tegen Islam. Een "KulturKampf" naar Bismarck die Duitsland mede één maakte door de macht in het openbare leven van de katholieken te breken.

Elke grote politieke of economisch spanning in dit land gaat gepaard met communautaire spanning. Waarna communautaire pacificatie de vrijbrief is voor sociale afbraak.

Martens moest in de jaren '80 na communautair opbod eerst de grondwet wijzigen vooraleer met volmachten inleveringen op te leggen. Dehaene moest na communautaire spanning over wapenleveringen ook een staatshervorming beloven vooraleer een globaal plan en Maastrichtnormen door de strot te duwen.

Als dit land de komende weken niet in een regimecrisis te recht komt (en die kans is nog altijd klein) dan wordt BHV gesplitst via een of ander onbegrijpelijk compromis en kan Leterme,Reynders of gelijk wie aan de slag met de belofte voor een staatshervorming en de sociale contra-reformatie. Tot 2009 of tot 2011.

De CAPper van Louis houdt zich ver van dit soort politiek. Als BHV de angel is moet verwijderd dat ze het dan zelf doen !

Heel die communautaire ballast van Maingain en De Wever, van Leterme en Milquet, van Ri Rupo en Vandenbroucke, van Somers en Reynders, van Dua en Durant om maar te zwijgen van De Winter is het slot op de doofpot van de geschiedenis.

Al 2000 jaar loopt een taalgrens door Europa, een grens die nooit helemaal stabiel is geweest in beide richtingen zowel hier in de Zuidelijke Nederlanden als aan de kanten van Zwitserland en Frankrijk.

Al sinds de middeleeuwen en definitief in de 16° eeuw, toen de staatsgrens met de revolutionaire republiek der Hollanders is gelegd wisselt de rijkdom en de opstandigheid over en weer tussen het noorden en het zuiden van de taalgrens in wat de Zuidelijke Nederlanden en het huidige België is.

De Vlaamse steden waren rijk en opstandig tegen de Keizer en de Paus. De Waalse adel hield haar contreien achterlijk in dienst van de Kerk en de Spanjaarden. De industriële revolutie en de franse legers veranderen de situatie. "Arm Vlaanderen" verwordt tot een achterlijk gat van grootgrondbezitters en pachters. Noch de industriëlen in de steden noch Koning Willem kunnen daar op de puinen van de val van Napoleon iets aan veranderen. Integendeel de franse revolutionaire invloed en de Société Generale van Willem geven het huidige Wallonië een enorme boost inzake industrialisatie en... sociale strijd. Tweede helft 20° eeuw keren de zaken opnieuw en neemt de economie en de politiek in Vlaanderen de leiding over van de Belgische Staat die van bij het begin worstelt met haar multiculturele identiteit als tirette tussen Germaanse en Romaanse culturele tradities.

Een complex nationaal, cultureel, communautair en identitaire probleem
draagt de geschiedenis onvermijdelijk mee. Het Vlaamse volk werd onderdrukt door haar eigen burgerij die Frans sprak. Taalgrens en klassengrens vielen samen. Staatsmacht en natie / gemeenschaps / gevoel des te minder. De Franssprekende burgerij eiste in Vlaanderen culturele en sociale overgave van de middenklassen om sociale promotie in de Belgische Staat te maken wat de basis van de Vlaamse beweging vormt wiens leiderschap op de taalstrijd door de arbeidersbeweging niet betwist. De harde kern van de moderne arbeidersklasse lag in Wallonië, stond sterker tegenover de industriëlen maar zag het gevaar van nationale onderdrukking in dit land niet in. Ze identificeerde de politieke realisatie van haar strijd afwisselend met de Belgische Staat en met het regionalisme van de Waalse middengroepen. En dit is vandaag zo gebleven. De boeren en de socialistische en christelijke arbeiders en boeren in het zuiden en het noorden hebben in partijen en organisaties altijd samen gevochten. Maar de die solidariteit heeft de politieke greep van de middenklassen op de staat en de bevolking nooit kunnen ontfutselen. En daar speelt de taalkwestie een belangrijke rol in.

De poging om van België een volledig tweetalige staat te maken waarbij cultuurrechten gelijk verspreid zijn over gans het grondgebeid strandde in 1932 toen de Franstalige politieke klasse, ook de linkse een tweetalig België weigerden. 30 jaar later dwong de Vlaamse beweging het vastleggen van de taalgrens af met een territoriale afbakening van de taalrechten.

Het is dus niet zo dat " de Vlamingen" het " Germaanse" principe van "Blut und Bodem" verdedigen en "de Walen" het "Franse" concept van de "citoyennité". De twee opvattingen die vandaag schijnbaar lijken te botsen in BHV. Waarbij de Franstalige rechten vragen in de Brusselse Rand en de Vlamingen culturele homogeniteit vooropstaan.

Argumenten ivm het territorialiteits- en democratische gehalte van culturele rechten zijn immers al verschillende keren van kamp gewisseld. Het komt er altijd op, zeker vandaag in de contra-re-formatie van Leterme, om te vertrekken van de concrete sociale belangen en democratische rechten van de meerderheid van de bevolking. Om op basis daarvan eisen en hervormingen voor
te stellen aan de staat.

Alle partijen die op 10 juni verkozen zijn in het parlement zijn verdeeld
over BHV of liggen aan de basis van de contra-re-formatie via BHV. Een participatieve multiculturele politiek in Brussel en de Brusselse Rand kan niet uitgaan van de gevestigde partijen. Omdat hun neoliberale politiek zoveel democratie niet toelaat.

de CAPper van Louis