DAGBOEK van een contra-re-FORMATIE, dag 91: STAAT zoekt VOLK

Dag 91 stond in teken van het bezoek van ( boy-scout)verkenner Van Rompuy aan Belevédère. Maar omdat die zo zwijgzaam is zullen wij er vandaag ook maar over zwijgen.

Dag 91 stond ook in teken van de officiële kandidatuur van Erik De Bruyne voor het SP.a voorzitterschap. Patrick Bonaparte Janssens verschoot zich een bult toen de 200 SP.a leden in zijn stad niet Genez maar De Bruyne kozen als kandidaat. Stel dat het Dal toch wegzinkt in een tripatite, dan gaat deze stemming zeker meespelen in de contra-re-formatie. Daarover dus meer later.

Volle aandacht op deze dag 91 dan naar "Volk wordt Staat", de uitsmijter van de speech van Dewinter in het Vlaams Parlement. Het was de slogan van het VNV, de Vlaams-nationale partij die uit de Frontpartij ontstond en in WOII collaboreerde met de Nazis.

Dewinter is als Mussolini. Die zaaide terreur onder boeren en arbeiders die voor hun rechten opkwamen, maar die wist heel goed wist dat fascisme nooit zou zegevieren als "rechtse revolutie", maar door cocooning en machtsdeling met het conservatieve deel van het establishement. Tot het allerlaatste moment voor de machtsovername was Mussolini bevreest voor een linkse tegenreactie. Dat hij toch de macht kon grijpen was niet te danken aan de operette-achtige Mars op Rome maar door de complete verwarring in de gelederen van de arbeiders- en boerenbeweging.

Het na-oorlogse opstandige Italië van de jaren '20 is het België van de 21°eeuw niet. Maar de methodes van het VB en Mussolini vertonen wel veel gelijkenis. Provoceer links niet op haar core businnes, de strijd voor werk en sociale zekerheid of je vervreemd je van de arbeidersmassa's. Maar zoek rugdekking van de bestaande rechterzijde van het politieke krachtenveld op het terrein van de orde, de wet en de Staat.

De CAPper van Louis is dan ook niet zo zeker als de geruststellende commentaren op het debat in het Vlaams Parlement. Natuurlijk deed iedereen zijn best om te pleiten voor geduld, een Vlaams front achter de onderhandelaars en het overlegmodel om de Vlaamse autonomie te realiseren. Natuurlijk WEET iedereen dat België NIET gaat splitsen. De vergelijkging met Tchecho-Slovakije door Dewinter en door vele buitenlandse journalisten en door een deel van de Franstalige pers aan gehaald houdt geen steek. Zonder de val van de muur geen splitsing van dit land dat na WOI is opgericht uit de puinen van het Habsburgse rijk. Zonder social revolutie of contra-reformatie met Europees dimensie geen splitsing van België. Een journalist van Independent was duidelijk: "Wij -de Engelsen- hebben gevochten voor de eenheid van België in de loopgraven en we zullen dat blijven doen".

Wie dus blij is dat Dewinter " maar een show heeft kunnen opvoeren" mist toch het bijzondere van de conctra-re-formatie op het Dal.

Natuurlijk is de interpellatie van Dewinter met de vraag naar een referendum over de onafhankelijkheid van Vlaanderen en het voorstel tot bespreking van een plan B om in de grondwetcommissie de nodige stappen daartoe te zetten als het Dal mislukt, natuurlijk is dat alles show. Het is niet voor niets dat Dewinter met zijn B verwijst naar "Bye Bye Belgium", de titel van de RTBF fictie-documentaire van 13 december laatstleden, waar de virtuele eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring door het Vlaams Parlement een schock-effect veroorzaakte in Wallonie. In alle lagen van de bevolking. Dewinter haalt in de realiteit de fictie in en maakt van het parlement theater voor de bevolking en de zelfopgetrommelde pers om het gat dat de regeringscrisis laat te vullen.

Het is niet de eerste keer dat buitenlandse kranten schrijven over het einde van België. Het is niet de eerste keer dat in het hart van de gevestigde partijen bewezen wordt dat een identitaire en communautaire mobilisatie electoraal loont. In de jaren ' 80 voerde Spitaels Happart op als pion in de PS-strategie met een Walligantistisch populistisch discours. Dat loonde tot zolang de PS terug moest regeren en daarvoor alle traditionele kanalen van de macht benutte. De communautaire mobilisatie van het Vlaams kartel is van de zelfde aard. Maar hetis wel de eerste keer dat de federale traditionele kanalen ontbreken om die mobilisatie om te zetten in staatsmacht. Er is effectief geen plan B uitgewerkt. Niet het plan van Dewinter uiteraard. Maar ook niet een plan om na 10 juni met de traditionele partijen om sociale rust en concurentiekracht op de wereldmarkt af te dwingen met rust in de instellingen.

Die federale verzwakking is niet alleen een "Belgische" verzwakking in de zin van " minder België". Het is een algemene trend die overal te zien is. Een trend van versplintering van de staatsmacht onder druk van toenemende democratische en sociale druk vanuit de bevolking. Een druk die alsmaar meer compromissen en middenvelden vereist om de boel bijeen te houden. Paradoxaal of juist daardoor verbergt deze trend de tendens naar een sterke staat die de grote economische spelers en de geostrategische objectieven van dit neoliberale tijdperk opleggen aan de maatschappij. Overal in de wereld ontrolt zich een algehele massificatie van allerlei soorten middenvelden die het kapitalisme een bredere basis moeten geven zowel in de bedrijven als in de samenleving als in de overheidsinstellingen. Maar die gaan overal gepaard met sterke lege figuren die boven het gewoel staan, Bonapartes met sterke apparaten die de mondigheid en de middenvelden onder controle moeten houden en de grote multinationale bedrijven hun greep op de rijkdom moeten garanderen.

Bij gebrek aan arbeidersvertegenwoordigers in het parlement houdt Dewinter in bijzijn van de bevolking de politici de spiegel voor van zijn eigen logica waarin zij zelf verzeild geraakt zijn: een zelfde communautaire logica en identitaire mobilisatie gericht op een versterking van de staat en tegen de impact van de arbeidersbeweging. Zijn theater is gericht aan De Wever, Leterme en De Decker en de rechterzijde van CD&V en VLD in een Forza Flandria-logica. Dewinter jaagt het Vlaams kartel en VLD op stang door een plan B voor te stellen voor het geval de regeringsformatie mislukt. Dit theater haalt op zijn beurt de werkelijkheid in als de rechterzijde versterkt uit de regeringscrisis komt.

Natuurlijk waant Dewinter zich de Bonaparte die ooit boven het gewoel de rechterzijde wil leiden. En natuurlijk weet iedereen dat dit niet ernstig is zonder felle tegenreactie die het politieke regime in gevaar brengt en de sociale basis van het systeem ondermijnt. Maar het met dit soort theater dat de vaststelling gemaakt is gisteren dat een logica van identitaire mobilisatie electoraal wel winst kan opleveren maar ook de contra-re-formatie in gevaar kan brengen.

Zolang die logica niet gebroken wordt kan Van Rompuy geen regering vormen. En dat veronderstelt een compromis tussen leidende politieke krachten in het noorden en het zuiden van het land. Maar zolang Van Rompuy dat compromise niet maakt wordt separatisme alsmaar " reeëler" niet de echte splitsing, maar de splitsing als motor in de communauterie mobilisatie en als programma voor de contra-reformatie enz. enz.

Tot de jaren '70 speelde de VU de rol die Dewinter vandaag speelt. Veel franstalige politici en journalisten zien in hetgeen vandaag gebeurt het resultaat van de versplintering van de VU. Ze zien in alle traditionele Vlaamse partijen ex-VU-ers die er overal voor communautair opbod zorgen.

Dat is maar zeer gedeeltelijk juist. Waarom is de VU uiteengespat? Omdat ze haar federalistisch programma heeft gerealiseerd wordt dikwijls gezegd. Maar bewijst de crisis van vandaag nu net niet dat dit niet het geval is? Dat er geen einde komt aan de eis tot staatshervorming. En denk niet dat dit van de baan is met een "definitieve" oplossing van BHV.

Niet alleen omdat er een specifiek probleem van Brussel blijft, maar omdat de communautaire mobilisatie waarop de VU teerde en die door het VB en het Vlaams kartel en alle Vlaamse partijen is overgenomen de uitdrukking is van een veel dieper probleem is van de middenklassen die in het neoliberale spel een grotere rol krijgen toegemeten maar net als de meerderheid van de werkende bevolking onder druk staat van de globalisering. De Vlaamse eisen in het Dal zijn ognauwelijks democratische eisen te noemen van een volk dat onderdrukt wordt.In tegendeel. Het zijn de eisen van een middenklasse die zich bedreigd voelt door het spook van een strijdbare werkende bevolking en door de toenemende concurrentie op de wereldmarkt waar zij minder en minder greep op heeft.

Die middenklasse heeft in de jaren '90 tijdelijk naar links gekeken toen de Belgische Staatsinstellingen massal onder vuur stonden. Voor het eerst sinds de Koningskwestie stond het Belgisch regime onder enorme druk van de meerderheid van de bevolking. Voor het eerst zonder dat de communautaire trom geroffeld werd. En voor het eerst met een mobilisatie van de werkende klasse waaraan de middenklassen actief deelnamen. Het ging niet om een "staatshervorming" maar om de legitimitiet van de Staat tou court. Het ging om democratie en om de vraag wie de instellingen vertegenwoordigen. "Wir sind das volk" was de ondertoon in de dramatische gebeurtenissen van het midden van de jaren '90 die zijn beslag kregen in de klucht vande nieuwe Politieke Cultuur. Het was bijna "Staat zoekt Volk" toen

De gespleten situatie van de socialisten vandaag is mede mogelijk gemaakt door een draai naar links onder de middenklassen die de basis van het regime tijdelijk in vraag stelde en de draai naar rechts van Stevaert Di Ruppo rond het neoliberaal beleid. De paarsgroene regering was de synthese van deze beweging. En Anciaux die mede het leiderschap van deze beweging opeiste met als resultaat de versplintering van zijn partij, staat symbool voor de modernisering van de nieuwe middenlagen in de neoliberale economie. De regeringsvorming vandaag is in wezen een afrekening van de meest mondige delen van de arbeidersklasse en de ontgoochelde middenklassen met de paarsgroen.

Dewinter heeft gisteren in de media aan die afrekening zijn politiek vastgehangen: "Volk wordt Staat". Die politiek werkt in de mate Van Rompuy faalt. En in de mate Leterme op zijn bek gaat zal Dewinter blijven verwijzen naar zijn theatermoment.

Maar het echt probleem ligt bij het volk zelf dat begint de CAPpen met deze cinema. Overal verschijnen petities en opiniestukken met een democratische en sociale inslag. Er is veel verwarring.Maar een tegenstem begint zich te roeren en de verkiezing van Erik De Bruyne als kandidaat SP.a-voorzitter is een welgekomen feit dat die tegenstem vorm kan geven. Een sleutelrol ligt bij de christelijke arbeidersbeweging en in de socialistische vakbond. Maar alles overheersend zal het vermogen zijn van de linkerzijde in Vlaanderen en Wallonië en Brussel om samen op te trekken nog voor de regering gevormd is in een echte nood-zuid dialoog vanuit het volk zelf! Dat is de enige duurzame politieke ervaring die Dewinter kan onttronen als regisseur van theater en het politiek debat terug kan brengen op de werkvloer en de woonwijk.

Daarover meer deze week.

De CAPper van Louis

---

Het Apekot van Hertoginnendal (ofte " 't Dal")

dag 85:

En Belvedèr' is een apekot, parlez vous....
Filip, Laurent, Albert op kop, parlez vous...
't zijn marjonetten van de politiek
waarom ze nog betalen weet ik niet Hinke Pinke Parlez vous.....

dag 86:

De Gucht die amuseert zich rot, parlez vous....
explikeert 't dal aan Sarko en co, parlez vous...
Die zeggen, " Karel lost da daar op"
wij willen geen ambras in ons eigen kot, Hinke Pinke Parlez vous....

dag 87:

Den Baard die ziede nie op teevee, parlez vous....
de generatie(ge)pact is hem niet gevolgd, parlez vous...
Maar 'Dal depanneren, hij zegt niet nee,
Voor Vlaamse jobs en en Vlaamse dop, Hinke Pinke Parlez vous....

dag 88:

't BHV-carroussel is opgestart, parlez vous....
fransozen, vlamen tegen mekaar opgezet, parlez vous...
' t heeft niets te zien met democratie,
maar mee a-sociale contra-re-formatie, Hinke Pinke Parlez vous...

dag 89:

Daar komt die Freya toch wel op tv, parlez vous...
die mannen in 't dal smijten met 't geld, parlez vous...
Frankfurt dikteert, de broekriem toe,
neo-liberaal socialisme waar gaan we naar toe ?, Hinke Pinke Parlez vous...

dag 90:

Wat hoor ik daar over tripartite ?,Parlez vous...
Socialisten mee in 't Dal ?, Parlez vous...
"Uw sociale zekerheid" en Redders van ' land,
Wat heeft de werkende mens daar nu aan ? Hinke Pinke Parlez vous...


dag 91:

Dewinter trommelt de cameras op, Parlez vous...
Een zwarte mars door ' t parlement, Parlez vous...
Samen CAPpen van noord naar zuid
die gaat er door alleen maar vooruit, Hinke Pinke Parlez vous....